XeNzO

Gözlerimin VANası Açıldı..

2011-11-11T12:34:00.002+02:00

Gözlerimin VANası açıldı yine bu günlerde..
İyi diyelim iyi olalım derlerya hani vallahi yalan, demekle iyi olunmuyor artık..
İnsanlar ölüyor durmadan, küçücük bebekler anasız babasız kalıyor bu günlerde.. biz ne yapıyoruz?

aynı telaş iş güç.. ev araba almaya çalışmalar, kim ne kazandı merak etmeler.. daha iyisinin peşine düşmeler...

peki sen iyimisin bu günlerde?

umarım birgün internet kullanırda okursun bunları...

başka bir şey olmuşum...

2010-12-20T22:59:00.002+02:00

yine ilkbahardı
yapraklar çıkarken sevdim,
hani karlar erirken..
kuşlar cıvıl cıvıl öterken
yaz gelmeden daha
kimse bilmeden..
yağmur yağarken
sırılsıklam olurken.
iyi ki sevmişim..
dolaşırken sokaklarda
sonra yorulunca otururken
yaz gelmiş geçmiş
hiç haberim olmamış
ben ben olmaktan çıkmış
başka bir şey olmuşum..

aynanın yanındaki resim bu...

2010-09-18T03:46:00.004+03:00

eski bir hikaye
hiç sahnelenmemiş tiyatro oyunu.
yazarı ben
başrolde ben..
yaşanmışların en zoru..
eski bir resim
aynanın hemen yanında.
ben ona bakıyorum o bana.
arada bir bakıp ağlıyorum sonra.

eski bir hikaye bu
yırtıp atsan birtürlü!
atmasan bir türlü.

2010-08-25T02:59:00.003+03:00

11 - Kuzey.mp3

sen

2010-06-14T20:43:00.002+03:00

Sen!....................
Aşkı anlamaz..
Bilmez...

2010-04-18T21:52:00.003+03:00

yeniden,
aynı şeyler yeniden..
durma!..
yap istediğini durma..

anlatmak isterdim
sen yokken olanları
ve kalbin kırıldığında
sana sarılmak isterdim. şöyle en sıkısından..

sevmiştim
sevdim...
hep seveceğim....

yalnızçiçek

2010-03-23T20:26:00.003+02:00

yalnızlıktı seçtiğim.
kalbimde
güneş gören en güzel köşede..
kalp denilen saksıda en güzel çiçek..
yalnızçiçek......

inecek vaaaaar!...

2010-02-25T22:29:00.002+02:00

müsayit biyerde lütfen....
inecek var

inip kaldırıma oturacak
hüngür hüngür ağlayacak biri var..
belki içmeden sarhoş olacak
serden de, senden de, candan da vazgeçecek biri var..

..............

2010-01-22T00:35:00.002+02:00

bir kadının saçlarından düşer son damla..
ve bir erkek ağlıyorsa nedeni vardır..
ya diz çökmüştür acıya
ya acı çektirir kadına
ondan ağlar belki kim bilir..

.....

2010-01-18T10:11:00.000+02:00

yedi tepenin en güzeli..

........

2009-12-28T15:08:00.002+02:00

bir şarkı yazmak istediğim..
içinde sen
ben..
sonra anlatmak delice..
itiraf etmek belkide..

şarkı güzel olsun.
seni
birde beni anlatsın..

minik kalbim..

2009-12-03T22:43:00.002+02:00

naçizane..
minik kalbim...
buna da dayanırmı?
daha kötüsü kapıdamı..
yoldamı...
içimdemi yoksa...

ruhun duymaz

2009-08-31T21:57:00.004+03:00

geceleri ağlaşım ondandır...
keman sesi gibi gelir sesim
uzaktan severim ruhun duymaz güzelim..
gaddar olmam sendendir artık...

ömrümü geçirdiğim yerde
ömrümü yediğim yerde..
sensiz..

ayak sesinden tanırım seni,
uzaktan severim ruhun duymaz..

...

2009-08-03T16:36:00.002+03:00

arayana
sorana
aramayıp
sormayana..

dilediğince yaşayana
kendince en iyisini bilene..

arada bir tıklayana, tıklamayana...

binlerce teşekkürler..

LiMaN

2009-05-07T15:22:00.001+03:00

neden..

2009-05-04T00:15:00.005+03:00

Ve Perde Açıldı!..

2008-11-09T14:41:00.006+02:00

deliyim..

2008-11-03T20:23:00.010+02:00

YAĞMUR

2008-10-20T15:14:00.003+03:00

bayram..

2008-10-19T20:59:00.019+03:00

pişmanlıklarım

2008-05-22T16:47:00.002+03:00

bu ara
uzun oldu
çok sürdü..
temenni hiç boşluk olmasın. dolu dolu geçsin..
bir an bile iz bırakmamış olmasın..
bazen uzak, aklına gelmiyor bile. bazen aklından çıkmıyor.
pişmanlıklarla dolu bir hayat bu, başka açıklaması yok işte..

:(

2007-12-12T16:22:00.001+02:00

yalnızların en yalnızı
bahtı kara
şansı hiç yok..
yapayalnız!...

bıktım

2007-11-22T12:05:00.000+02:00

bıktım
mucize yaratmaktan!

BAŞLAT

2007-11-13T13:16:00.000+02:00

hayatımın
başlat menüsüydün..
anlamadın
herşeyin seninle başladığını
ve bittiğini...
hard diskime yazılmış
silinemeyecek dosyaların en başında!

adı ben

2007-11-08T18:11:00.000+02:00

ben...

insaların isteyip
çizemedikleri yol gibi..
kadermi ne?
pişmanlığı ne zaman olur bilmem...

Yayın Yasağı...

2007-10-25T11:30:00.000+03:00

Hemen hemen bütün kanallar demokratik olmadığını söylüyorlar. Hatta, insanların kanalları telefonla arayıp sıkıntılarını gündeme getirdiğini şehitlerimizin haberlerini ve askerlerimizin son durumunu neden öğrenemedikleri yakarır bir dille yayınladılar.

Ailemle oturmuş yemeğimi yerken doğal haliyle haberleri seyrediyorum o akşam..
en çok seyrettiğim haber kanalı yine doğal olarak şehitlerimizin resimlerini ailelerinin son durumuyla ilgili haberleri veriyorlar.. bunu öğrenmekte tabiki sakınca yok. O yavrucakları görmeyi bende çok isterim, hiç değilse dualarımın kime gittiğini görmüş olurum.. Ancak buradaki asıl problem şu dostlarım ;
o büyük Haber Kanalları o kadar dramatize ederek anlatıyorlarki olayı ailece şoka giriyorsunuz. Zaten son derece üzücü drmatik bir olayı araya reklam vererek pragmatik bir olaya çeviriyorlar birde üstüne küçük kızım dahil hepimizi ağlatıyorlar.. Aslında anlatmak istediğim böyle bir haberle bile çıkar sağlıyorlar..
Dile getirmek istediğim bir konu da; haritalar gösteriyorlar. Askerimizin şu an nerede olduğunu kaç kişilik birlikler olduğunu söylüyorlar. Bu TV leri o lanet örgüt de seyrediyor arkadaşlar. Bizimle aynı anda herşeyi öğreniyorlar... BİZ SAVAŞIYORUZ.... Bilmem anlatabiliyormuyum.. Stratejik bilgileri ulusal yayın yapan her kanal dünyaya açıklıyor.. Bu yanlış değilmi dostlarım...

Sonuç olarak Ekran Yasağını ben Ersin Eser olarak destekliyorum...
Şehitlerimizin ailelerine ve bütün Ülkemize başsağlığı diliyorum. Nur içinde yatsınlar..

...

2007-10-21T23:22:00.000+03:00

BİZİM İÇİN CANINI FEDA EDEN ASKERLERİMİZE ALLAH'TAN RAHMET AİLELERİNE VE ÜLKEMİZE BAŞSAĞLIĞI DİLİYORUM.

ŞEHİTLER ÖLMEZ
BU VATAN
BÖLÜNMEZ!

TERÖRÜ VE TERÖRİSTLERE YARDIM EDENLERİ LANETLİYORUM!..

Tatlı Kızım

2007-09-18T16:09:00.000+03:00

zor bir geceydi.

çocukuğuma döndüm yine.

sevgili kızım Zeynep hasta. Karın ağrısı çekiyor, adeta kıvranıyor gözlerimin önünde.

derken küçük yaşlarda babamla doktora gidişlerim geldi aklıma. doktorların ilgilenmeden birşeyciği yok dedikleri... babamın bana kızışları. hatta dayak atışı..
bir bir aklıma geldi hepsi.

10 yaşındaydım. canıma tak etmişti artık. canımın yanışı ayrı dert, baba korkusu ayrı dert.
doktora nasıl bağırdım öyle. hastane inledi.
NE BİÇİM DOKTORSUN..

ve iyiki bağırmışım dostlarım. sinirlendiğini belli etmeden röntgen çekilmesi için sevk yazdı.
ve ilk defaydı.. yıllardır geldiğimiz hastanede sanki yeni icad edilmiş gibi...
röntgen sonucu çıkınca anlaşıldı, sol böbreğimin içinde bir avuç dolusu taş...
doktor kıpkırmızı, babam ağlamaklı... acil ameliyat kararı alındı.

derken, bugünlere geldik işte. 25 yıl olmuş..

kızım gözlerimin önünde kıvranırken aklıma gelenler içimi nasıl acıttı anlatamam size..

ve bugün kızımın böbreklerinde problem olmadığını öğrendiğimde dostlarım, DÜNYALAR BENİM OLDU!!!!

TANRIM BENİ YAVAŞLAT

2007-08-20T17:54:00.000+03:00

Tanrım beni yavaşlat..

Aklımı sakinleştirerek kalbimi dinlendir.

Zamanın sonsuzluğunu göstererek bu teleşlı hızımı dengele.

Günün karmaşası içinde bana sonsuza kadar yaşayacak tepelerin sükunetini ver.

Sinirlerim ve kaslarımdaki gerginliği, belleğimde yaşayan akarsuların melodisiyle yıka, götür.

Uykunun o büyüleyici ve iyileştirici gücünü duymama yardımcı ol..

Anlık zevkleri yaşayabilme sanatını öğret;

Bir çiçeğe bakmak için yavaşlamayı, güzel bir köpek yada kediyi okşamak için durmayı, güzel bir kitaptan
Birkaç satır okumayı, balık avlayabilmeyi, hülyalara dalabilmeyi öğret.

Her gün bana kaplumbağa ve tavşanın masalını hatırlat. Hatırlat ki; yarışı her zaman hızlı koşanın bitirmediğini, yaşamda hızı artırmaktan çok daha önemli şeyler olduğunu bileyim..

Heybetli meşe ağacının dallarından yukarıya doğru bakmamı sağla.
Bakıp göreyim ki; onun böyle güçlü ve büyük olması yavaş ve iyi büyümesine bağlıdır.

Ben, yavaşlat Tanrım..

ve köklerimi yaşam toprğının kalıcı değerlerine göndermeme yardım et..
Yardım et ki; kaderimin yıldızlarına doğru daha olgun ve daha sağlıkı olarak yükseleyim.

ve hepsinden önemlisi Tanrım,

Bana değiştirebileceğim şeyleri değiştirmek için CESARET,
Değiştiremeyeceğim şeyleri kabul etmek için SABIR,
İkisi arasındaki farkı anlayabilmem için Akıl ver...

senden başka!

2007-08-13T00:05:00.000+03:00

yediğim bir lokma
giydiğim bir hırka
kimim var ki senden başka....

kaderimin adı

2007-08-01T21:58:00.001+03:00

çektiğim çileyse
kader sensizliğimdir
sessizliğim susuzluğumu giderir,
acıyışın belki.
elini tutamayışım
yanında olupda şöyle sarılamayışımın nedeni...
acımın adı kader...
iç çekişim..
örneği yok belki yazdıklarımın.
anlattıkları çok...
bir seni anlatmayışı çok yazık..
kaderimin adı acı..
belki yalnız bakışım hayata..

hadi

2007-06-23T10:32:00.000+03:00

Adem oğlu
hay dan gelip
huy a gitmeyeni gördünmü..

hiç keyfim yok..

2007-06-21T17:34:00.000+03:00

önemli olan zoru başarmakmı
zordan kaçmakmı
saklanbaça devam etmekmi
pesmi
çıkışmı..

neden düşeriz?

düştüğümüz yerden çıkabilmek için..
ben düştüm..

çıkışımı arıyorum. gören varsa Allah rızası için bi haber..

sonverme vakti geldi

2007-06-12T12:01:00.000+03:00

sonverme vakti geldi.
denemeler bitti.
içten gelenlere devam.
yaşadıkların
anlattıklarınla hissettiklerin..

mukayese yapma vakti geldi.

ne tad ama

2007-06-08T16:10:00.000+03:00

sıkı can iyidir
çıkmaz..
sadece
anandan emdiğin süt burnundan gelir..
o da
gelir geçer..
tadı çoktan unutulmuştur çünkü..

deneme :)

2007-05-30T22:11:00.000+03:00

anlattım derdimi.. ne dedin?
kime diyorum.. heeeey...
işin zor kardeşim.. dinlemiyorki!!

way be..

2007-05-25T10:11:00.000+03:00

ara çok uzun oldu
hatta o kadar uzunki, yıllardır görüşmediğim arkadaşlarım bile mesaj attı..

hala hatırlanıyor olmak, ses duymak, cevap almak çok güzel.

yeniden

2007-05-14T23:34:00.000+03:00

yazmak istiyorum..
paylaşmalıyım..
umarım yanılmıyorumdur.

the end!

2006-11-14T18:41:00.000+02:00

ve
XeNzO
artık yok..

başka bir sayfada buluşmak üzere..
hepinizi seviyorum...

sizi gidi siziiii!

2006-11-09T23:09:00.000+02:00

arada bir değil her gün uğrayıp
sadece müzik dinlemek varmı
alacağınız olsun..

bir başka sefere artık.

?

2006-10-23T11:36:00.000+03:00

NEDEN DÜŞERİZ ?

silinmiş anılar...

2006-10-15T22:07:00.000+03:00

evin dışında durmuşum
içeri girmeye çalışıyorum
içini unutmuşum..
duvardaki leke neye benziyordu
eşik yüksekmiydi..
kaybettiğim anahtarı düşündüm
kaç kez kilitleniyordu kapı.
odamın şekli nasıldı
duvarın rengi.
banyo büyüktü
mutfak nasıldı..

yine geçmişten...

2006-10-05T16:53:00.000+03:00

geçen gün birkaç arkadaşımla sohbet ederken geriye gittik, oldukça geriye
taaa çocukluğuma :)

yazlık kışlık, ayakkabı derdi derken konu geldi bana ilk okul 1. sınıfta alınan şapkalı kabana...

o zamanların en büyük tasarrufu 1 numara büyük al da seneye de giysin hesabı.
neyse bana kaban alındı ve kaç numara büyüktü bilmiyorum ama yürürken yolu süpürdüğünü hatırlıyorum koyu lacivert renkte ve şapkayı kafama geçirdiğimde önümü de rahatca göremiyordum tabi.

ve üstünden kaç yıl geçti hatırlamıyorum. aynı kaban artık yeri süpüremiyor rengi açılmış ama aynı sırtta...
orta ikiye gidiyordum herhalde, evde soba yanıyor. babam keyifli bir şekilde akşam yemeğini bekliyor. okuldan eve yeni gelmişimki ısınıyorum sobanın karşısında:)

birden aklıma geldi işte.. aldım yerden sobanın çengelli demirini buyuk kapağı açtım. ( tabii babmın gözleri üstümde bana bakıyor ) kabanı sırtımdan çıkardığım gibi bir hışımla katlayıp attım sobanın içine.
ve bende gülümseyerek sofraya yöneldim. amacım keyifli bir biçimde yemeği beklemek..

babam bana ;
ne oldu şimdi diye sordu..

ben babama;
belki yenisini alırsın dedim.

ve yemeği yedik. ödevlerimi yaptım. yattım. bir daha bu konu hiç açılmadı...

lise son sınıfa kadar babamın kabanını giydim...

derken büyüdüm. bamamı kaybettim. iş güç sahibi oldum.
maaşımın en az beş katı kadar pahalı bir pardesü aldım kendime. aradan en az 7 yıl geçti ve en fazla 5 kere giydim onu.

hayat işte...

2006-10-01T16:20:00.000+03:00

hayat kendini göstermek için yapılan bir spor değildir.
istesende
istemesende devam eder..

çok aşığın var diyorlar !..

2006-09-28T22:55:00.000+03:00

çok aşığın var diyorlar
yalan de yeter bana
bir sevda sözü fısılda
hazırım inanmaya..

gönül hırsızı diyorlar
inkar et yeter bana
gözlerindeki cevaba
korkuyorum bakmaya..

geceler uzun ve yalnız
yoksun sabaha kadar
düşümde bile günahkarsın
bunu kim hayıra yorar

ardımdan deli diyorlar
belkide yalan değil
yanımda bile uzaksın
nasıl dayansın gönül..

çok ahlar aldı diyorlar
inkar et yeter bana
gözlerindeki cevaba
korkuyorum bakmaya..

cengiz onural...

seni çok özlüyorum..

2006-09-26T23:38:00.000+03:00

yaşım ya 17 ya 18...
oturmuşum murat 124 ün çamurluğuna, yaz günü akşam saati tam kapının önünde.. sokaktan geçenlere bakınıyor arkadaşlara laf yetiştiriyor bir yandanda Ayşegül ü bekliyorum, tabir-i caizzzz benimki olur kendileri.

derken sokağın başında benimki belirir. üst baş düzeltilir. sonunda Ayşegül geliiiir. arkadaşlar dağılır. yalnız bırakmak lazım kumruları dimi.
ben sağ çamurlukta benimki sol çamurlukta uzuuun uzuun sohbet, derken hava kararmaya yüztutmuş seni eve bırakayım edalarında tam gidecekken. bizim evin salon penceresi açılır.
kimi göreyim. BABAM!!
o sırada babamla gözgöze gelişimi hayatımın sonuna kadar unutmam mümkün değil.. hem utanmış hem biraz büyüdüğümü farketmiştim aslında.

bana küçük kaş göz işaretleri yaparak yanımdakini sordu, (kim o).
bende cevap verdim yine küçük kaş göz hareketleriyle, (gir içeri) .

sonra ip koptuuuu.

sessizce

2006-09-25T23:18:00.000+03:00

geldim
yenildiğimi gördüm
indim patika yoldan
sessizce
şehrin arka duvarından atladım
koştum
engel olamadı
sahildeki kum ve çakıl
istedim
seni istedim
sessizce çığlık attım
durdum hemde yanıbaşında
inledim
dinletemedim..
yeter dedim
eve geldim...
.
.
.

!

2006-09-23T20:30:00.000+03:00

yıldız tarihi 80/2012-2006

bilinmeyen bir cisim hızla üzerimize yaklaşıyor..

offff.....

2006-09-18T21:20:00.000+03:00

çok bunaldım
nasıl geçer bu sıkıntı bilmiyorum..........

!

2006-09-18T00:29:00.000+03:00

:)

2006-09-17T20:13:00.000+03:00

biraz da
seni dinleyelim
"yalnız çiçek" ...

alışmak-çalışmak

2006-09-17T11:50:00.000+03:00

babasızlığa alışmak
baba olmaktan daha kolaymış...

öylesine 2

2006-09-10T01:15:00.000+03:00

yüreğim
yükü ağır bir at
karanlık zamanlar için aydınlık taşırım
ateşler için de
su...

öylesine!

2006-09-10T00:58:00.000+03:00

her gök gürültüsünde
gece gündüz arasında
kornaya her basışımda
tırmandığım dağın yamacında
ne yana baksam
orada..
geldiğinde
farketmediğimde
aslında hep içimde
istemesemde.

Tek Başına..

2006-09-07T17:09:00.000+03:00

Dertleşirken tek başına
Derdin buyur
Yutkunamazsın
Uyuyamazsın belki,
Rahatlamayazsın
Düşünür içinden çıkamazsın..

Ve anlarsın
Dertleşirken tek başına
Tek başına çözemezsin…

ödünç aldım bir canavardan..

2006-09-06T16:33:00.000+03:00

Geçti istemem gelmeni
Yokluğunda buldum seni
Bırak vehmimde gölgeni
Gelme artık neye yarar

Bu yazıda bu kadar…

Necip Fazıl

xenzo 1 yaşında...

2006-09-01T23:34:00.000+03:00

hep karanlık olmasa da yaşam
iyi gelir üzüntüme gece,
sessiz müzik
hüzünlü şiir
dinlerim kendimi
gece de.
hep karanlık olmasa da yaşam
dönüktür arkası kimilerine,
gündüz başlar ve
ben arkamı dönerim meydan okurcasına...

babam..

2006-08-31T16:15:00.000+03:00

duydumki
aman bahar gelmiş
yüreğim bunu hiç farketmiyor
yüreğimden çıkan ateşe bir bak
ateşe bir bak babam
gözlerimden akan yaşlara bir bak
yaşlara bir bak babam
kim silecekki...

duydumki
aman çiçek açmış
gözlerime bunu hiç farketmiyor
gözlerime inen perdeye bir bak
perdeye bir bak babam
yüreğimden çıkan ateşe bir bak
ateşe bir bak babam
gözlerimden akan yaşlara bir bak
yaşlara bir bak babam
kim silecekki...

?

2006-08-26T01:30:00.000+03:00

nikah için gittiğimiz otelde oturduk lobiye..
söyledik kahveleri. bu arada yanımda amcam var. derken başladı müzik.
amcam daldı gitti. anlatmaya başladı, müziği ilk dinlediğinde nerede olduğunu bahsetti. anlatmaya devam ediyordu ben kopmuşum. dalmışım walla ne yalan soyleyim. amcama ayıp etmemek için çaktırmadan. geçmişi değil yarını düşünmeye kapatmışım kendimi. ne yarını on dakika sonrasını.

sonrasını anlatmam artık.
kaygı
tasa
takıntı dolu dünya...

yine geçmişten...

2006-08-23T23:26:00.000+03:00

evden ayrılır, daha önce belirlediğimiz bir yerde buluşurduk arkadaşlarla. uzuuun yol boyunca neler konuşurduk neler. istikamet adından nefret ettiğim ortaokulumuz.

abi dün akşam bir film vardı. adam kadını öyle öptüki babam televizyonu kapattı, tühh dedim içimden. (kahkalar atıldıkca yol kısalırdı sanki)

amaan onu boşver galatasaray yine yendi feneri. ( bu saatlerde sanırım fener can çekişiyor)
prekazi ortasahadan attı golü, yapmayaaaaa. ne adam yaaaaa. yaaaaa yaaaaaaa. blaaa blaaa

ders çalışan oldumu aranızda. bizim din dersinden yazılımız var bugün. ( dinbilgisi ve kültürü müydü neydi, hoca garanti okul müdürüydü) ben fatiha suresini okudum geçtim :)

ofyaa bugün pazartesi,
hıııı,
bitmez bu hafta.
amaan bugün işteknik dersi var. ne yapcas yine ayşeyi 2 saat göremeyeceğim :)

sohbet sohbeti açar okula gelirdik anında. bu arada okulla ev arası en az 10 km.
yol çok uzundu aslında. cepteki harçlık 1 dolmuş parası :) herkes dönüşe saklıyordu, çünkü okula gidiş aslında kolaydı. indiğimiz yokuş çok dikti. amaaa olurda bir simit yerseeeen. eve dönerken simitle beraber başka ne yediğini düşünürdün işte ? :)
annelere babalara göre herşey normaldi onlar bukadarınıda lüksden sayıyorlardı. birde apartmanlarda oturanlar vardı. gıcık olurdum ozamanlar:) onlar yazın odun kırıp kömür taşımaz. kışın soba yakmaz çektiğini bilmezlerdi. nereden bilsinlerdiki :) bende bilmezdim yıllar sonra sobanın sesini, pişirdiğimiz kestaneleri
önünde ayakkabı kurutmalarımızı ne bileyim işte hepsini özlüyorum.

herşey çileydi aslında.
nerede ve nezaman biteceğini bilemediğin türden.

akşam babam gelirdi eve, yemek yenir. kulaklar dikilmiştir aslında sokaktan gelecek olan o tanıdık ıslık sesini duymaya. sonra arka camdan balkona oradan yola cüneyt arkın misali atlanır.
ya saklanbaç oynardık ya uzun eşek .
Eşek garantiydi aslında. evde olmadığımı farkedince evdeki hiyerarşi sürecine start verirdi ağabeylerim :)

..

2006-08-20T22:22:00.000+03:00

bana aitsin...
market arabası iterken de
sayısal loto oynarken de
yağmurda yürürken de
sen benimsin
bana aitsin
yılbaşı kartı seçerken de
şarjın hemen biterken de
sabah işe giderken de
bir başka çift göze bakışında
bir başka sırta dönüp yatışında
gözlerini her kapatışta
düşünde görmesen de
bir ömür geçirsen de
aksini düşünsen de
sen benimsin
bana aitsin

YALÇIN ERGİR

Tornet li yılların ardından.

2006-08-19T23:46:00.000+03:00

Çocuklar şimdi koca koca apartmaların arasında, nefes alınmaz bir havada, evlerinde, sanal bir dünyada, emniyet içerisinde yalnız yaşıyorlar.
Daha sonra işsizlik, enflasyon, köşeyi dönme, adamını bulma, malı götürme falan derken, herkes yüzünde soluk bir bakış, içinde hayatın yenilgisi, çaresizlikleri, tatminsizlikleri ile başbaşa kalmış.

Anneleri-babaları onları çok seviyor. Beta kapmasın diye kalabalık ortamlara hiç sokmuyor.
Hafta sonları hep beraber "Migros" ya da "Armada"dalar.
Okul servisi çocukları neredeyse yataklarından alıyor.
Çocuklar, trafik kaygısıyla, köşedeki markete dahi gönderilmiyor.
Babalar şirketlerin bilançolarını, çocuklar da dershane reytinglerini izliyorlar.
Hepsi birer test uzmanı, sayısal-sözel yuvarlanıp gidiyorlar.
Seksek oynamayı değil ama taban puanları çok iyi biliyorlar.
Hayata açılan pencereleri "Windows", onlar ekrana-ekran onlara bakıyor ve koca bir hayat dışarıda akıp gidiyor.

çocukluk hatırası işte!

2006-08-17T23:43:00.000+03:00

80lerin çocuk oyuncaklarının en güzellerinden biriydi bilyalı kaykaylar. bizde tornet derdik. asvalt yolda ne güzel giderdi. yokuş bir asvalt yol seçilir. yokuş başına mahalle de ne kadar çocuk varsa dizilir, aramızda yarış yapardık. bilyaları makina tamir eden dükkanlardan alırdık.gövde kısmını olşturan tahtaları yeni başlayan inşaatlardan temin ederdik.:)) bekçilerle bu arada yakalamaca oyunu başlardı. gövde 1-1,5m uzunluğunda eni 50 cm olan tahtadan oluşurdu. arkaya tornetin eni uzunluğunda genişliği 10-15 cm bir tahta çakılır. iki bilya yerleştirilirdi. ön kısmına da ufak bir tahta daha monte edilir, eni gövde tahtadan uzun olurdu. bu kısım tornete yön vermede kullanılırdı. tornete oturulduğunda ayaklar buraya konur, ortasında bir bilya daha bulunurdu.sol ayağın geldiği kısım tornet gövdesine çivi ile sabitlenir, sağ uca çivi çakılmazdı. sağ ayağın konulduğu kısımla, öne çakılan tahta yukarı aşağı çekilerek tornete yön verilirdi. o zaman asvaltta çok değerliydi. mahalleli asvalt deforme oluyor diye tornet kullanmamıza kızarlardı. çıkardığı ses de cabası tabi:)))
hatta elvan amca vardı az dayak yemedik ondan. Palazlanırdık sonra kaçardık o olmasa oğlu vardı kovalardı bizi.
Rahat rahat söyleyemedim bugüne kadar.
Sudan ucuz elvaaaaaaaan iyi gazozzzz elvaaaaaaaaaaaaan
(sözüm meclisden dışarı)
:)

:) / :(

2006-08-17T22:34:00.000+03:00

duyduğum şey çok güzeldi aslında. ama ne yalan söyleyim duymak istediğim şey değildi.
geldim. balkonda içmeye devam edeceğim sanırım. engellerimi düşüneceğim. beklediklerimi, ne verebileceğimi. kocaman bir hiçtense buna da şükür.

iyi geceler....

içim rahat

2006-08-16T12:31:00.000+03:00

dün dedim
bügün için
iyi olsun dedim
gelecek için
baktım boynum bükülecek
sustum
durdum
düşünmedim

ÇAY SUYU

2006-08-08T23:07:00.000+03:00

bugün
yine senden bahsettim insanlara
sırf sen olduğun için
gittiğinden beri çay içmediğimi hatırladım.
sen gidince çay içilmez demiştim bu evde
arkana bile bakmadığını
beni sevmediğini
(zor ama evet dediğini)
sırf sen olduğun için..

okul çıkışında beklediğim günleri
koşup bana sarılışını...
sessizce içeri girip
çayı demlemeden beni uyandırmadığın günleri
hatırladım birden.
seninle tanıştım
seni üzmediğimi hatırladım.

bugün
yine senden bahsettim insanlara
büyüdüğünü
büyürken bana öğrettiğini!..
sen gidince çay içilmez demiştim bu evde..
hatırladım sadece
özel olduğunu
ama hakkımı helal etmeyeceğimi
yüzüne bile bakmayacağımı hatırladım.
her iş çıkışında seni eve bırakırdım
hatta üniversite sınavında bile ben vardım yanında.
tartışır sonra hemen gülerdik.
aç gezerdik paramız yokken
kenetlenmiş ellerimizle.
sırf sen olduğun için.
yıllar geçmesine rağmen hatırlıyorum sadece.
ve hep aynı ruyayı görüyorum
bazı geceler
sen arkanı dönmüşsün
ben ters istikamette
elimde kısa maltepe
kara tren gibi ilerlemekte!
hatırlıyorum herşeyi,
mesela arabayla kara saplandığımız günü,
sinirden beni uçurumdan atmak stediğini.

sen gidince çay içilmez demiştim bu evde.
sonsuza dek affetmeyeceğimi
ama ölene dek seveceğimi hatırladım sadece.
sonbaharda topladığımız yaprakları
yağmur altında şemsiyesiz gezmeleri
hatta hiç şemsiyem olmadığını..
insan olduğumu hatırladım.

sen gidince çay içilmez demiştim bu evde..
su kaynıyor.
gitme sırası bende
çayı demlemeye..

30/07/1996

:D

ilgililere duyurulur

2006-08-02T21:52:00.000+03:00

Bir magazin programında Kibariye' ye sormuşlar

mtv seyrediyormusunuz ?

Kibariye cevap vermiş;
em tv seyrederim em radyo dinlerim.

hahahahahahahahahahahahahahahahah.................

sıkı durun!..

2006-08-01T03:13:00.000+03:00

Gördüklerim beni öylesine büyülediki heryeri keşfetmek üzere dolaşmaya başladım.
Dolaşmaz olaydım. :(

yer insuyu mağarası. yandaki resim tavana yakın bir yer.
aslında insuyu mağarası yaklaşık 200 milyon yaşında. anlatılan efsaneye göre buyuk bir aşkın doğduğu mağara. kralın kızı ve prens adayının kör kuyuya atıldığı yer. birbirinden nefret eden çifti körkütük aşk sarhoşu eden yer.

ama ne göreyim, esra ile yunus'un aşkını,
şampiyon fenerbahçeyi
ak bank ın ak ını. özgül'ü (böcüx)
mehmet'i
birtane'yi
ve ümit
dur daha bitmedi.
ve ebru'yu.
keyfim kaçtı hemen. mağaradaki iç yuzeyin hemen hemen 1 cm si, yaklaşık 10.000 yılda oluşmuş. ama mehmet adını birkaç saniyede kazımış. fenerbahçe birkaç dakika zamanalmıştır herhaldeki, oradan geçen galatasaraylı biride yazıyı kazımaya çalışmış.
ey yurdumun kıymet bilmeyen,
ey düşüncesiz,
tarihine,
doğasına
sahip çıkamayan
aşkını
tuttuğu takımı kör kuyuya kazıyan
akıl yoksunları. -10 derece soğukta bravo doğrusu.
keşke soyadınızıda yazsaydınızda aaaa! bu bizim mehmet bak gerçekten seviyormuuuuş aslıyı deseydik. tebrik etseydik olmazmıydı.

kısır döngü :)

2006-07-28T16:30:00.000+03:00

konuşmak isteyipte konuşamamanın verdiği acı, ya da konuşmaya korkmak hangisi benim yaşadığım bilmiyorum. konuşmadığım için suçlu içimde tuttuğum için yorgun düşündüğüm içinse... sevip de söyleyememek gibi kızıpda kavga edememek gibi.
en iyisine layık olduğunu düşünüpde en kötüsünü seçmiş olduğunu görmek gibi...
Çığlık atsam duyarmı acaba?

postumu yazdım tostumu yedim. :)

2006-07-24T15:36:00.000+03:00

herkesin bir hikayesi var.
kimininki bitmez:)
kimi kısa ve öz.
benimde var.
renkli hikayeler. siyahbeyazlar. herbiri devrini anlatır.
naylon ayakkabıyı giyen, nike a yetiştiğini,
adidasla başlayan, prada ya atladığını:).
tahta parçasından oyuncakları olanlar. uzaktan kumandalı araçları olanlar.
herkesin var anısı. sizinde...
kimi ölümleri unutmaz, kimi ölüm görmemiştir doğumları unutmaz.
babamla kendimi düşündüğüm zaman yuzlerce güzel an geliyor aklıma:)
unutmadığım unutamadığım...
çok arkadaşım var aileleri için iyi düşünmeyen:(
ölselerde kurtulsam diyen.
benden daha şanslı gördüğüm insanlar bunlar aslında. anneleri var... babaları var...
kardeşleri var. hepsi görmüş geçirmiş.. ama birlikte mutluluğu sağlayamamışlar.
ve gerçek şu ki, yalnız kaldıklarında defteri kapatacaklar birdaha açmamak küzere.
bakalım ellerine ne geçecek?
tabiki ben kendi yaşadıklarımı bilirim.
umarım benim defterimde deflarca açılır okunur.

Biz büyük bir aileyiz!..

2006-07-08T21:10:00.000+03:00

yavrucaklar

2006-07-06T16:53:00.000+03:00

ağzımda bal gibi tatlı bir türkü
bir iner bir çıkarım bu yokuşu :)

vakitsiz yağmur

2006-06-28T22:50:00.000+03:00

Ne gariptir şu ayrılık günleri
Bir dosttan da, düşmandan da ayrılsan
Nedense bir tuhaf oluyor insan.
Derin bir sızı giriyor içeri
Son bir defa bakarken caddelere.
Dükkanlara, evlere, kahvelere
Hatıra yüklü kervanlar geçiyor,
Dolu dolu gözlerinin önünden.
Bu son yadigar mı bir ayrılık gününden?
Ne unutulmaz zamanlar geçiyor
Ağır ağır biz farkında değilken.
Gökler masmavi yaprak yemyeşilken
Sen istediğin kadar unutulmaz de
Bu son dakika, bu vakitsiz yağmur.
Unutulur azizim unutulur...
Başka ne yapılır böyle bir günde?
Kapanan bavul, çivilenen sandık
Ve sonra kuru bir
''Allaha ısmarladık ! ''

Ümit Yaşar

benim yöntemim :)

2006-06-19T11:00:00.000+03:00

rahatlamak istediğimde odanın kapısını kapatıp, yatağa atıyorum kendimi. sırt üstü uzanıyorum. sonra yavaş yavaş odayı suyla doldurmaya başlıyorum. yavaş yavaş. suyun sesini duyabiliyorum ve bu çok hoşuma gidiyor :) . sonra su yatağıma kadar yükseliyor. bedenimde ıslanmaya başlıyor artık. su burnumu kapatacakken derin bir nefes alıyorum. be başlıyorum suyu pompalamaya... yavaş yavaş, tavana kadar. tabii nefesimi tutuyorum hala. nefesimi tutmayı bırakırsam eğer ölmeyeceğimi biliyorum ama. su seviyesi tavana kadar yukseldiğinde hemen seviyeyi düşürmeye başlıyrum. eee nefes almak gerek artık :) .
aslında hemen nefes almam gerek ama ne kadar istesemde suyu odanın dışına atmak doldurmak kadar kolay olmuyor hem de her denemde. zar zor su seviyesi burnumdan aşağıya indiğinde öyle bir nefes alıyorum ki. nefes alabildiğim için, yaşadığım için ve rahatladığım için şükrediyorum. nefesimi tutarken bütün sıkıntılarımdan arınıyor olmalıyım ki, tekrar nefes almaya başladığımda iş stresiymiş, paraymış hiçbiri umurumda bile olmuyor.

Vakti Gelmeden :(

2006-06-08T09:23:00.000+03:00

Bana gelen bir mail de okuduğum o ilginç yazıyı bende çok düşündüm. Sanki ben yaşamışım gibi…

Bir zamanlar bir psikoloji kitabında okuduğum bir bölüm vardı...
Hayatın ve getirilerinin kıymetini anlamak için tavsiye edilen bir metod vardı içinde..
Deniyordu ki; "arada bir, çok bunaldığınızda,hayatın sizin için çekilmez hale geldiğini düşündüğünüzde kendinize 10 dakika ayırın ve kendi cenaze töreninizi düşünün"...
Cümleyi ilk okuduğumda çarpılmıştım...
Ben girişin akabinde pozitif bir gelişme ve tavsiye bekliyordum...
Ama " kendi ölümümüzü ve cenazemizi " düşünmemiz tavsiye ediliyordu...
Tüylerim diken diken oldu ve yazarın saçmaladığını düşündüm o an...
Ama önyargı düşmanı biri olarak okumaya devam ettim...

Özellikle insanların sizin için neler söyleyeceklerini, onlar için ne ifade ettiğinizi hissetmeye çalışın...
Diyordu ki; " bunları düşündüğünüzde dünyadaki yerinizi, dünyayı terkettiğinizde oluşacak boşluğu, sevdikleriniz ve sizi sevenler için öneminizi anlayacaksınız...
O andan geriye dönme şansınız olmadığını, hayat denen kredinizin bittiğini ve onlara yanıt verme şansınız olmadığını düşünün...
Tekrar sarılma, bir kez daha öpme ihtimalinizin bittiğini hissedin...

Dünyadaki küslüklerin, ayrılıkların, kavgaların
yanında bu acının ve geri dönülmezliğin korkunç
çaresizliğini yaşayın...
Bırakın canınız yansın,
bırakın alevler içinde kavrulsun tüm ruhunuz...
Orada, o musalla taşında düşünün kendinizi...
Seyredin şu an çevrenizde olanların yüz ifadelerini...
Akıllarından ve yüreklerinden geçen
cümleleri hayal edin...

Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi kapatıp aynen düşünmeye başladım...
Eşimi, kızımı, annemi,ağabeyimi ve diğer tüm çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine...
Birer birer yerleştirdim tabutumun çevresine hepsini...
Hayatımda çok nadir bu kadar canım yanmıştı...
Görüyordum işte "babaaaa..." diye ağlayan biricik kızımı...
Eşim kucağında "ağlayan emanetimle" ayakta durmaya çalışıyordu per perişan...
Koca çınar ağabeyim, belli belirsiz dualar okuyordu,
o gözümden hala gitmeyen vakur duruşuyla...
Annem, ciğerinden bir parça canlı canlı koparılmış gibi
hem içine hem dışına akıtıyordu gözyaşlarını...

akrabalarım
"çok erken gitti, doyamadı kızına.." diyordu acıyan ses tonlarıyla...
Ve dostlarım... Onlar da şaşkındı...
Bazısı "daha dün birlikteydik, nasıl olur.." diyordu...
Sonra anladım yazarın ne demek istediğini daha devamını okumadan kitabın...
Bunları seyredip onlara "hayır ölmedim, burdayım.."
demek istedim hayal olduğunu unutup...

Farkındalık önemli bir kavramdır psikolojide...
Belki de hiç aklımıza gelmeyen ve gelmeyecek bir farkındalığı göstermek istemişti yazar...
Kitabı okumaya ne gücüm kalmıştı, ne de isteğim...
Almam gereken dersi ve mesajı almıştım...
Şimdi ne kitabın adını ne de yazarı hatırlamıyorum...
Şu an bunları yazarken bile çok kötü oldum...
Bu olayda tek farkındalık da yok üstelik...
Biraz kendime geldikten sonra devam ettim
hayatımın en zor hayaline...
Sırada çevremdekilerin ölümümün akabinde
neler söyleyecekleri vardı..
Usulen ve nezaketen söylenenlerin dışında...

Onlarda bıraktığım izleri,
yaşananları ve yaşanamayanları elden geçirerek
ben konuşturacaktım hayalimde...
İçlerini okuyacaktım, senaryo bana ait olarak...
Yaşarken neler yazmıştım, ölümümle neler okuyacaktım...
Gerçek duygularıydı ulaşmaya çalıştığım, ölüm acısının etkisiyle girilen duygusal mod değildi, deşifre etmem gereken metin...
Canım kızımın söyleyecek çok şeyi yoktu...
Özleyecekti, yokluğumu hissedecekti..
Ağlayacaktı aklına geldikçe...
Belki ölümün ne anlama geldiğini hissedecek yaşa gelinceye kadar
sıradan bir üzüntünün ötesine geçmeyecekti duyguları...
Ama hayal bu ya, 18-20 yaşına getirdim 2 saniyede kızımı...
"hayal - meyal hatırlıyorum be baba seni...

Keşke şimdi yaşıyor olsaydın da baba kız sohbet etseydik seninle...
Bak mezuniyet törenimde de babasızdım...
evlenirken kimin elini öpeceğim senin yerine...
Diyecek canı yanarak bir köşede...
Sevgili eşim... Benim muhteşem hatunum...
Nasıl dayanır bensizliğe?...
O ki, benim için her şeyini feda edip koşmuştu bana...
Hayatının tek adamı şimdi toprak olacaktı...
Bir daha " Seni seviyorum " diyemeyecekti...
Bir daha hevesle açamayacaktı çalan kapıyı...
Ve her gelen gece bensizliğini haykıracaktı yüzüne...
Her sabah da bensiz başlayacaktı koca gün...

Tek cümlesi takıldı o an içime;
" Oyunbozanlık yaptın be böceğim, hani beraber ölecektik ?..."

Annem,o bugüne kadar evlat olarak
mutlu edecek hiçbir şey yapamamanın acısıyla
kahrolduğum güzel insan...
Helaldi şüphesiz hakları...
Bilerek hiç kırmamıştım onları...
Üzerine titredikleri evlatları onlardan önce göçmüştü işte önlerinde ve dualarına muhtaçtım....
Kaç anne ve babanın çekebileceği bir acıydı ki evladının cenazesinde bulunmak...
Herhalde insanın uzun yaşadığına üzüldüğü nadir
anlardan olsa gerek...

Diğerlerine geçmiyorum...
Bu yazıyı şu an yazıp sizlerle paylaştığıma göre
"diğerlerine" artık sizler de dahilsiniz...
Düşünün, bir gün bir mail ulaşıyor mail-boxınıza "ölmüş“ diye...
Sizler kimbilir neler düşünür ve yazardınız...
Eşim şu an yanımda ağlıyor, sanki gerçekmiş gibi...
Oysa ki yazarın amacı "Yaşamanın ve hala nefes alıyor almanın kıymetini" göstermekti...
Benim de öyle...
Lafı çok uzattım farkındayım...
Ama dediğimiz çözümü zor süreç 2 satırla özetlenemeyecek
kadar girintili çıkıntılı...

Ben o gün kurduğum o hayalle, canımın tüm yanmasına rağmen
YENİDEN DOĞDUM...
Bilgisayar diliyle "format attım hayatıma"...
Sahip olduklarımın farkına vardım ve hala nefes alıyor olduğum için şükrettim...
Gözlerimi açtığım anda o kötü ve acı sahne bitmiş, oyun perde demişti...
Peki ya hayal değil de, gerçek olsaydı ve perde bir daha açılmamak üzere kapansaydı...
Belki gerildiniz, kötü oldunuz ama devamını getirirseniz buna değer bence...
İşte bu final bu yazıyı buraya kadar okumanıza değmiş olmalı...

Ben bu akşam melankoliğim ve biraz abartmış olabilirim...
Hani sanatçı ve şairiz ya ondandır belki...
Bence bu yazıyı sadece okuyarak bırakmayın...
LÜTFEN ARADA BİR,
BURADAN ALDIKLARINIZI TARTIN,
DÜŞÜNÜN VE HAYATINIZI GÖZDEN GEÇİRİN...
Ölümün kime ve ne zaman geleceğini
Yüce Allah' tan başka bilen yok...
İşte bu yüzden hazır yaşıyorken ve
nefes alıyorken yapabileceklerinizi yapın,
azığınızı hazırlayın
ertelemeyin...

Sizi sevenlere ve sevdiklerinize
daha fazla zaman ayırın...
Bilerek - bilmeyerek
kırdığınız kalpleri tamir edin...
Ve en önemlisi;
VERDİĞİ-VERMEDİĞİ,
ALDIĞI-ALMADIĞI HERŞEY İÇİN,
TEKRAR TEKRAR ŞÜKREDİN,HAMD EDİN YÜCELER YÜCESİ YARADAN'A

mutlaka okuyun :)

2006-05-16T10:08:00.000+03:00

Öteki dünyada
Akşam vakitleri
Fabrikamızın paydos saatinde
Bizi evlerimize götürecek olan yol
Böyle yokuş değilse eğer
Ölüm hiçde fena birşey değil.

ORHAN VELİ

tek başımıza

2006-04-22T10:52:00.000+03:00

şu kocaman dünyada
yapayalnız sevdalar
tek başımıza!
hani anneler babalar
arkadaşlar
kardeşler
hani sevdiklerimiz
şu kocaman dünyada
küçücük hayatlar.

nerden bileceksin?

2006-04-17T18:43:00.000+03:00

sen nerden bileceksin?
yaşarken can vermeyi!
nerden bileceksin
yüreğin diz çökerken ayakta durabilmeyi.
yaşadıklarım yüzümde saklı...
sen nerden bileceksin
acılar içinde gülmeyi.
ve aynaya baktığım her an
hatırlatır bana geçmişi...
ve bilemezsin
nasıl geçtiğini..

ersin eser

serzeniş işte:(

2006-04-16T20:44:00.000+03:00

işlerin yoğunluğumu yoksa kişisel sorunlarmı yada karalayamama ihtimalimi,
adını ne koyarsanız koyun. neredeyse 1.5 ay olmuş uğramayalı buralara.
birkaç küçük not birkaç mail bana yeter ama cevap vermezsen eğer birdaha yenisi gelirmi dimi. bu 1.5 ay boyunca iş iş iş... istanbul, ankara, kütahya, eskişehir... mekik dokudum. haftaya antalya. o fuar senin bu fuar benim. aslında guzel değişiklikler bunlar ama insan evini, geride bıraktıklarını özlüyor. en iyi oteller bile evinizi aratıyor.

8 MART

2006-03-08T13:06:00.000+02:00

8 mart dünya kadınlar günü.

ne diyebilirimki hayırlı uğurlu olsun, nice kadınlar gününe nice yıllara.

siz olmasaydınız günler geçermiydi, askerlik bitermiydi, sevgi diye bir şey olurmuydu. ( gerçi savaşlar da olmazdı ama neyyyse). :)

annelere, ablalara ve sayamadığım bütün bayanlara!

DÜNYA KADINLAR GÜNÜNÜZÜ KUTLARIM.

NUR İÇİNDE YAT ANZAK'LI ÖMER!

2006-02-15T17:51:00.000+02:00

YASANMIS BIR OYKU (Bu yasanmis oykuyu aktaran, sayin Dr. Omer Musoglu 85 yasindadir ve halen Istanbul Moda`da oturmaktadir.)
1957 yilinda Istanbul Tip Fakultesi`nden mezun olup ihtisas yapmak uzere ABD`ye gitmistim. Gorev yaptigim hastahanede basimdan geçen ilginç bir hadiseyi soyledir:
Amerika`ya gittigim ilk yillar... New York`da Medical Center Hospital`da gorev almistim. Fakat vazifem kan almak, kan vermek, serum takmak, elektrokardiyografi çekmek gibi isler... Yeni gelmis doktorlar hemen dogrudan hasta muayenesine, tedavisine verilmiyor.
Diger zamanlarda da laboratuvarda çalisiyorum. Bir hastaya gittim.
Yaslica bir adam, tahminen yetmis bes yaslarinda. 'kan verecegim kolunuzu açar misiniz?' dedim. Adamcagiz kanserdi ve ayni zamanda kansizdi. Kolunu açtim, baktim pazusunda Turk bayragi dovmesi var. Çok ilgimi çekti, kendisine sormadan edemedim: 'Siz Turk musunuz?' Kaslarini yukariya kaldirarak 'hayir' manasina bir isaret yapti. Ama ben hala merak ediyorum. 'Peki bu kolunuzdaki Turk bayragi nedir?' 'Aldirma oylesine bir sey iste.' dedi.
Ben yine israrla: 'Fakat benim için bu çok onemli, çunku bu benim milletimin bayragi, benim bayragim...' Bu soz uzerine gozlerini açti.
Derin derin yuzume bakti ve mirlti halinde sordu:
'Siz Turk musunuz?'
-Evet Turk`um.
Ihtiyar gozlerime tanidik bir goz ariyor gibi bakti. Anlatmaya basladi:
'Yil 1915. Çanakkale diye bir yer var Turkiye`de. Orada savasmak uzere butun Hiristiyan devletlerden asker topluyorlardi. Ben, Avustralya Anzaklarindandim. Ingilizler bizi toplayip dediler ki:
'Barbar Turkler Hiristiyan dunyasini yakip yikacaklar. Butun dunya o barbarlara karsi cephe açmis durumda. Birlik olup uzerlerine gidecegiz. Bu savas çok onemlidir.' Biz de inandik sozlerine ve savasmak isteyenler arasina katildik.
Beynimizi yikayan Ingilizler Turklere karsi topladigi askerlerin tamamini Çanakkale`ye sevk ediyormus. Bizi gemilere doldurup Misir`a getirdiler, orada birkaç ay talim gorduk, sonra da bizi alip Çanakkale`ye getirdiler.
Savasin siddetini ben ilk orada gordum. Oyle ki denize dusen gulleler sulari metrelerce yukari fiskirtiyor, gokyuzunde havai fisekler geceyi gunduze çeviriyordu. Her taarruzda bizden de Turklerden de yuzlerce insan hayatinin baharinda can veriyordu.
Fakat biz hepimiz Turklerdeki gayret ve cesareti gordukçe sasiriyorduk. Teknolojik yonden çok çok ustun oldugumuz gibi sayi bakimindan da fazlaydik. Peki onlara bu cesaret ve kuvveti veren sey neydi? Ilk baslarda zannediyordum ki Ingilizlerin bize anlattigi gibi Turkler barbarliktan boyle saldiriyorlar: Meger bu barbarliktan degil yureklerindeki vatan sevgisinden kaynaklaniyormus.
Biz karaya çiktik. Taarruz edecegiz, bizi puskurtuyorlar. Tekrar taarruz ediyoruz, bizi yine puskurtuyorlar. Tekrar taarruz ediyoruz... Derken boyle bir taarruzda basimdan yedigim bir dipçik darbesiyle kendimden geçmisim. Gozlerimi açtigimda kendimi yabanci insanlarin arasinda buldum. Nasil korktugumu anlatamam. Ingilizler bize Turkleri barbar, vahsi kimseler olarak tanitti ya... Ama dikkat ettim, bana hiç de ofkeli bakmiyorlar, yaralarimi sarmislar. Iyice kendime gelince bu defa çantalarinda bulunan yiyeceklerinden ikram ettiler bana. Iyi biliyorum ki onlarin yiyecekleri çok çok azdi. Bu haldeyken bile kendileri yemeyip bana ikram ediyorlardi. Şok oldum dogrusu. Dedim ki kendi kendime: 'Bu adamlar isteseler beni su anda oldururler ama oldurmuyorlar, beni doyuruyorlar. Veyahut isteseler onceden oldurebilirlerdi. Halbuki beni cephenin gerisine goturduler.' Biz esirlere misafir gibi davraniyorlardi. Bu duygularla `Yaziklar olsun bana` dedim. Boyle asil insanlarla ben niye savasiyorum, niye savasmaya gelmisim? Bu Ingiliz milleti ne yalanciymis, ne kadar Turk dusmaniymis` diyerek pisman oldum. Ama bu pismanligim fayda etmiyor ki... Bu iyilige karsi ne yapsam diye dusundum durdum gunlerce.
Nihayet bizi serbest biraktilar.
Memleketime dondum. Iste memlekette Turk milletini omur boyu unutmamak için koluma bu Turk bayragi dovmesini yaptirdim. Bu bayragin esrari bu iste.' Benim gozlerim dolu dolu ihtiyara bakarken o devam etti: 'Talihin cilvesine bakin ki o zaman olmek uzereyken yaralarimi iyilestirerek sihhate kavusmama çaba sarfeden Turklerdi. Simdi de Amerika gibi bir yerde yillar sonra yine iyilestirmeye çaba sarfeden bir Turk... Ne garip degil mi? Avustralya`dan Amerika`ya gelirken bir Turkle boyle karsilasacagimi hiç tahmin etmezdim. Siz Turkler gerçekten çok merhametli insanlarsiniz. Bizi hep kandirmislar, buna butun kalbimle inaniyorum.' Bu sozlerin ardindan nemli gozlerle 'Bana adinizi soyler misiniz?' dedi.
'Omer' cevabini verdim. Merakla tekrar sordu: 'Peki niçin Omer ismini vermisler sana?'
-Babam Muslumanlarin ikinci halifesinin isminden ilham alarak bana Omer adini vermis.
-Senin adin Musluman adi mi?
Ben, 'Evet, Musluman adi.' deyince yuzume bakti, dogrulmak istedi.
Onun yatakta oturmasina yardim ettim. Gozleri dolu doluydu. Yuzume bakarak dedi ki: 'Senin adin guzelmis. Benim adim simdiye kadar Josef Miller` simdiden sonra 'Anzakli Omer' olsun.' 'Olsun' dedim.
-Peki hekim beni Musluman eder misin? Musluman olmak zor mu?
Sasirdim, nasil da birdenbire Musluman olmaya karar vermisti? Meger o bunu hep dusunuyormus da kimseyle konusup soramadigi için gerçeklestirememis. 'Tabii' dedim. 'Musluman olmak çok kolay.' Sonra kendisine imanin ve Islam`in sartlarini anlattim, kabul etti. Hem kelime-i sehadet getiriyor, hem de agliyordu. Mirildandi: 'Siz Muslumanlar tesbih çekersiniz, bana da bir tesbih bulsan da ben de yattigim yerden tesbih çekerek Tanri`yi ansam olur mu?' Bu sozden de anladim ki dedelerimiz savas esnasinda Tanri`yi zikretmeyi ihmal etmiyormus. Sonrasinda bir tesbih bularak kendisine getirdim.
Hasta yataginda tesbih çekiyor, biz de tedavisiyle ilgileniyorduk.
Bir gun yanina gittigimde samimi bir sekilde rica etti: 'Beni yalniz birakma olur mu?'
-Ne gibi Omer amca?
-Ara sira gel de bana Islam`i anlat! Sen çok guzel seylerden bahsediyorsun. O sozleri duydukça kalbim ferahliyor.
O gunden sonra her gun yanina gittim, bildigim kadariyla dinimizi anlattim. Fakat gunden gune eriyip tukeniyordu. Kaç gun geçti tam hatirlamiyorum, hastanenin genel hoparlorunden bir anons duydum:
'Doktor Omer, lutfen, 217 numarali odaya gelin!' Hemen yukari çiktim. Omer amcanin odasina vardigimda gordugum manzara aynen soyleydi: Sag elinde tesbih, açik duran sol kolunun pazusunda dovme Turk bayragi, gogsunde imaniyla koskoca Anzakli Omer son anlarini yasiyordu.
Hemen basucuna oturdum, kendisine kelime-i sehadet soylettim, o sekilde kucagimda ruhunu teslim etti...

Ne yalan soyleyeyim agladim, agladim...

Nakleden: KKTC Kurucu Cumhurbaskani Rauf DENKTAS, Yenicag Gazetesi,

yine 13_

2006-02-13T16:26:00.000+02:00

Bu gün ayın 13 ü gerginim yine. Evden çıkmak istemem 13 ünde. Seyrettiğim filmlerle ilgisi yok bunun. Hiçbir işim rast gitmez 13 ünde. Uğursuz işte. Otobüste ne 13 numaralı koltuğa nede 12-14 numaralı koltuklara oturmam. Nedeni; 13 ün yanındadır 12 ve 14. Daireyi bozduğundan herhalde yada canımı aldığından mıdır nedir sevmiyorum 13 ü. Yastaydım aslında ama hep hastayım dedim. Numara yapmaktan bıktım, ne var sanki her ayın 13 ü bana izin verilse de evden hiç çıkmasam. Takıntı demeyin sakın kendime has değil gerçek nedenlerim var aslında. Bir anda gergin men oluyor sevdiklerimle tartışıyorum. Belki de kırıcı oluyorumdur. Şubat mış, nisan mış hiç fark etmez. Kızımın doğumu yaklaştığında doktorun vereceği tarih yüreğimi ağzıma getiriyordu az kalsın ama şükürler olsun ki 1 hafta arayla kurtardım kendimi. Hatta hatırlıyorum da eski işyerim 13 numaralı binaydı ve 13 numaralı daire :) . Hiç ısınamamıştım oraya. Şimdi Allah tan şirketimin kapı numarasını ben seçebiliyorum da rahatım. Biraz da sanırım korkuyorum kötü bir şeyler olacak diye sanki olmak zorundaymış gibi. Şartlanmak diyebiliriz belki ama psikolog falan varsa okuyanların arasında ben kimyacıyım bilgisine sunulur. Kendi kendime teşhis koymam mümkün değil aslında. Eğer babamı 13 nde kaybetmeseydim ve ağabeyim 13 nde kalp krizi geçirmeseydi bu kadar gıcık olmazdım sanırım. Ama yinede daireyi 13 bozar benim için. Bu sabah 05.00 te kalktım yataktan kızımı öpüp eşimi uyandırmadan evden çıktım. Kimseye görünmeden kaçtım. Şu an saat 16.30 ve çok şükür hiçbir sıkıntı yok. Olmaması dileğiyle.

arkası yarın DI END!

2006-02-12T01:07:00.000+02:00

anti globel feodel
yerel agalık yönetiminde
köylülere spesiyal işkence metodlarıyla nam salmış
statikocu sadist agaların yanında vazgeçtim maraba olmaktan.
ve her sabah köyü buram buram tezek kokuturdu agam.

ulan hüso..
ben senin birgün imana gelip
kızın nazoyu bana verebilme ihtimalini sevdim.

bizim yağmur dualarının sponsorluğunu yapan
müslüm gündüzlerimiz
ali kalkancılarımız vardı
bir de köy meydanında peştemalle gezebilme imkanı.
ağzı soğan kokan arkadaşlarla paylaşılan
çoban nöbetlerinde eşkıyalık oynuyorduk.
ben cenderme oluyordum sen gosmer
geri kalanlar hırkıs.
kırmızı boyalarla harfler yazılıyordu pütürlü duvarlara
ve türk hava kurumunun garezine.
hasat döneminde aganın geçmişine bol bol rahmet yağıyordu
ve kapalı kapılar ardında küfretmeyi öneriyordu mıhtar sülo.
oysa ben hüsoya hiç küfretmedim
onun önunde tartışılan vukaatlarımda olmadı benim.
topluca çekilen falakaları ve kıçımıza batan kıymıkları saymazsak.
haraplar siti ye usul usul kurşun yağıyordu,
hamur mapustan çıktığında ve belli bir saatten sonra meydana çıkmamayı öneriyordu
kanlısı repcizedegillerden koçero.
e nede olsa dencırıs!
yani türkçesi tehlikeli bir durumdu.
sana başlık parası biriktiriyordum
yastığımın altında
ama sen yoktun.
başlığı dolara endekslemişti nomıssız baban
sanki .. ekonomist yav.

ben senin bana varabilme ihtimalini seviyordum
babanın ölümle pençeleştiği epilepsi nöbetlerinde.
babanın at arabası seni hep zamanzıs amansızca
the hüso centırın emperyalist kollarına bırakıyordu.
ben senin benimle reha muhtarın ateş haltında buluşabilme ihtimalini sevdim.

tarlada açlık riskimi artırıyordu
şalvarımın düşmeye hazır gevrekliği.
sonra aga oluyordum
uçsuz bucaksız isot tarlalarının sahibi.
ne yana baksam erevest ve misipisi sanıyordum
bizim fıratın yalancı serinliğini.
sonra aganın merkepine biniyordum
birsüre yanımızda depreşen kamışlarla yarışıyordum.
kıçımız aganın uyuz eşeğinin garantisinde bir citiden bir citiye.
kahdalı mıçının sekinesini başına koyuyordum tap on listelerimin.
sonra iniyordum uyuz eşekten
hüso sentıra giden
ömrümün en oportinist
ömrümün en pragmatist
hatta en sürrealist yolunu yürüyordum.
ben seninle nemruta acılı spesifik ve akustik bir çiğ köfte kıvamında bakan
haraplar sitinin herhangi bir tripleks damında,
ben seninle hüso aganın kapsama alanı dışında herhangi bir yerde buluşabilme ihtimalini sevdim.
ben senin bana eş olabilme ihtimalini sevdim.

Ankara -15 'C

2006-02-01T11:59:00.001+02:00

Hava buz gibi, ama güneşli. sabah evden çıktığımda arabanın göstergesi (-15) i gösteriyordu. Yıllardır bu kadar soğuk hiç olmamıştı. Ben yine şanslıyım evden çıkar çıkmaz arabaya biniyorum arabayı ısıtıp yola devam ediyorum. durakların önünde kalabalığı görünce içim sızlıyor. Doğup büyüdüğüm yer aklıma geliyor. kar yağar; minübüs gelmez otobüs gelmez, ama gidilmesi gereken işler, okullar vardır. kalabalık, iplik gibi sıra olur durakların önü. taksiler bile çifte tarife uygular bu günlerde tabi binecek paranız varsa. hele birde odun kömür koalisyonu gelir gözümün önüne. soba iyi ısıtır, ama döngüsünü tamamlarsanız. önceden odun kırıp odunluğa, kömür alıp kömürlüğe koyarsanız tabi çok iyi ısıtır, kemiklerinizi bile. kızım zeynep ilk defa kar gördü. eline aldı soğuğu farkedince elinden attı ve eve doğru koşmaya başladı , eve girmek için bu kadar çabaladığını ilk kez gördük :) biz böylemiydik acaba, tabiki değildik. kardanadam yapar yuvarlanırdık karın üstünde. soğuk umrumuzda bile olmazdı terlerdik birde, sonra gelir donmuş elleri sobanın üstünde ısıtırdık. kar taneleri sobanın üstüne düştüğünde çıkan cosss sesleri mutlu ederdi bizi. ve birde ayakkabılar kesinlikle sırılsıklam olurdu ve soba yanında kurutulurdu. şu an o günleri çok özlediğim söylenemez ama tadını çıkarttığımdan eminim. ve yakacak odun bulamayanlar aklıma geliyor ardında :(. sabır dilesen ne anlamı olurki. çoluk çocuk ne anlar sabırdan.

Dostlara Selam

2006-01-29T23:57:00.000+02:00

Hayatta pek çok insanla karşılaşırsın. Ama sadece gerçek dostlar senin kalbinde bir iz bırakır. . İstenmeyen şeyler bir tehlikeyle ilgilidir. Eğer birisi seni aldatmışsa bu onun suçudur. Eğer o kişi seni pek çok kere aldatmışsa bu senin suçundur. Akıllı insanlar yeni fikirleri tartışırlar. Normal insanlar sonuçları tartışırlar. Küçük insanlarsa başka insanları tartışırlar. Kim para kaybederse çok şey kaybetmiştir. Kim bir dost kaybetmişse daha fazlasını kaybetmiştir Ve kim inancını kaybetmişse her şeyini kaybetmiştir. Başkalarının hatalarından öğren, Kendi hatalarından öğrenemeyecek kadar kısa bir ömrün var. Hiç bir zaman bir başlangıç ya da son yoktur Dün geçmiştir Yarın bir bilmece Bugün ise bir hediye.

Bu hafta uluslararası dostluk haftası. Bütün arkadaşlarınıza; onlarla ne kadar ilgilendiğinizi gösterin...

hayata yön veren sözler

2006-01-27T23:22:00.000+02:00

zafer, zafer benimdir, diyebilenindir. Muvaffakiyet, muvaffak olacağım diye başlayanın ve muvaffak oldum, diyebilenindir.
M. Kemal Atatürk.

düşünme zor iştir. muhtemelen bu nedenle çok az kişi düşünür.
( henry ford )

kuş bakışı bakmak güzeldir ; fakat kuş gibi bakmamak şartıyla.
( şeyh sadi )

hayal kurabilirsiniz, bu hayali gerçekleştirebilirsiniz. her şeyin bir fareyle başladığını asla unutmayın.
( walt disney )

Bağdat' ı almaya çalışmak, Bağdat'ın kendisinden daha mı güzeldi ne?
(IV. Murat)

unutma ki, yuksekte yer tutanlar, aşağıdakiler kadar emniyette değildir.
(şeyh edebali)

hiç hata yapmamış adam, yeni bir şey denememiştir.
(einstein)

ANKARA KARA TESLİM!

2006-01-20T00:15:00.000+02:00

19 Ocak
23:07
ANKARA

korkuyorum

2006-01-11T23:24:00.000+02:00

korkuyorum
aklımdan,
bedenimden.
her şeyden
bazen deli dolu
renk veren
bazen sessiz kimsesiz
gariban bir öksüz olmaktan..
yalnızlıktan.

18.09.2001
ankara

arkası yarın 2

2006-01-11T23:13:00.000+02:00

bizim yağmur dualarının sponsorluğunu yapan
müslüm gündüz' lerimiz
ali kalkancı' larımız vardı.
bir de köy meydanında peştemalle gezebilme imkanı.
ağzı soğan kokan arkadaşlarla paylaşılan
çoban nöbetlerinde eşkıyalık oynuyorduk.
ben cenderme oluyordum sen kosmer
geri kalankarda hırkıs..
kırmızı boyalarla umut ikliminde
harfler yazılıyordu pütürlü duvarlara
ve Türk hava kurumunun garezine.

yine yeni bir bayram...

2006-01-11T22:51:00.000+02:00

resimdeki dana(lar)

2006-01-08T22:20:00.000+02:00

BU MANZARAYLA KARŞILAŞMAMAK DİLEĞİYLE İYİ BAYRAMLAR...

arkası yarın 1

2006-01-06T16:51:00.000+02:00

anti globel
feodel
yerel agalık yönetiminde
köylüsüne sipesiyal işkence metodları ile nam salmış
statükocü sadist agaların yanında vazgeçtim maraba olmaktan
ve her sabah
köyü buram buram tezek kokuturdu agam
ben hüso aganın gızı nazo yu bana verebilme ihtimalini sevdim..

HEPİNİZE SAĞLIK MUTLULUK VE BAŞARI DOLU BİR YIL DİLİYORUM !

2006-01-02T13:47:00.000+02:00

dileklerimin hepsi olursa para da olur zaten :)

BAYRAMLAR BAYRAM OLA !

2005-11-02T22:06:00.000+02:00

Güneş yükselmeden kuşluk yerine
Bir adam camiden döndü evine
Oturdu sessizce yer minderine
Kızı ' bayram' dedi, yalınayaklı
Adam ' Bayram' dedi tam ağlamaklı
Eli öpüldükçe içi burkuldu
Konuşmak istedi dili tutuldu
Güç bela ağzından bir ' of' kurtuldu
Oğlu ' Bayram dedi sırtı yamalı
Adam ' he ya' dedi gözü kapalı
Düşündü kış yakın, evde odun Yok
Tenekede yağ yok, çuvalda un yok
Yok yoka karışmış: tuz yok, sabun yok
Avrat ' Bayram' dedi eğdi başını
Adam ' evet' dedi, sıktı dişini
Çalışsa ne iş var, ne cepte para
Dağ oldu içinde büyüyen yara
Dikti gözlerini karşı duvara
Takvim ' Bayram' dedi, silindi yazı
Adam ' öyle' dedi, bağrında sızı
Döndürse yönünü herhangi dosta
Yaralı, gariban, dul, yetim, hasta
Aylar, yıllar, günler erirken yasta;
Yer - gök ' Bayram' dedi ağzını açtı;
Adam ' Bayram' dedi evinden kaçtı.

Abdurrahim Karakoç

?

2005-10-21T02:02:00.000+03:00

Hepsini taşımak kolaymı
Gözyaşından sızan dalgalardan taşmak
Dokunan nakışı saymak
Kolaymı düşleri aşmak, şekil vermek taşlara
sevgiye boyun eğip
gerçeği reddedip
aşkı denize boşaltmak
vaz geçmek herşeyden kolaymı?

Dünyanın Anası

2005-10-16T19:03:00.000+03:00

Karanlık
Kalbimin inadına!
Derdim dünyanın anası!
Arada bir içim gider başkalarına.
Koyamam kendimi hiçbirinin yerine.
Düşmez kalkmaz bir Allah
Karanlık kalbimin inadına.

!...

2005-10-15T23:56:00.000+03:00

Nedendir üşümem bende bilmem
Kendime gelsem de diz çökmesem.
Güneş elfeneri
Toprak gökyüzü
Yıldızlar çakıltaşı.
Hep mayındın
Dokunulmaz
Çam iğnesiydin
Renk atmaz
Yer yüzünde bir tek senmiydin
Ölmeyi istediydin
Kaderin miydi?
sen mi
çizdiydin.

Haziran 2000

Kara

2005-10-15T00:42:00.000+03:00

karalar giyer gezerim
hep dinlerim
geç başlarım konuşmaya
ayıbım büyük...
aynı yerde otururum
aklım
hep başka yerde.
rakıyıda kahveyide çabuk içerim
ayıbım büyük..

UYARI-2-

2005-10-14T23:21:00.000+03:00

HAPŞIRIK DAN SONRA CİK CİK SESLERİ DUYARSANIZ BULUNDUĞUNUZ YERİ TERKEDİN. HATTA KAÇIIIIN! DİKKAT EDİN KUŞ GRİBİ CAN ALIYOR.

Ayna Bozar!!

2005-10-11T21:43:00.000+03:00

Sabah uyandığımda saat 8' e geliyordu ve 08.00 de şirkette olmak zorundaydım. Uçarak duşa girdim ve tamamen ıslanmadan başladım traş olmaya. O zamanlar küçük bir aynamız vardı ve lavabonun üzerinde duruyordu hani şu iki tarafı vidalı oval aynalardan. Çok zor ayarlamıştım aynayı. Hatta traşı yarıda kesip tekrar ayarlıyordum o bozuk aynayı ve sinir oluyordum. Aniden banyonun kapısı açıldı ve bir el aynayı aldı. Suratımın yarısında köpükle öylece kalakalmıştım. Kapıyı nasıl açtığımı ve o elden aynayı nasıl kurtardığımı hatırlamıyorum bile. Tek hatırladığım aynayı ayarlamaya çalışırken duyduğum o kahkalardı. ve ayna bozar ın ta kendisi ağabeyimdi.
O gün adını koymuştum. Ağabeyim Ayna Bozar. ben Göbek Adı Stress tim!